LEGENDY KOSZALIŃSKIE o julkach jamieńskich, wróżkach polanowskich

Słowo od Tomasza Sobieraja, prezydenta Koszalina:

   Drogi Czytelniku! Książka, którą trzymasz w dłoniach, ukazała się w 760. rocznicę historycznej chwili w dziejach Koszalina - 23 maja 1266 roku gród pod Górą Chełmską otrzymał prawa miejskie z rąk biskupa Hermanna von Gleichena. Tereny diecezji kamieńskiej, której duchowny był zwierzchnikiem, pozostawały pod wpływem rodów i kolonistów germańskich, ale były we władaniu słowiańskich Gryfitów, zamieszkiwane przez Słowian i to oni w dużej mierze odpowiadają za rozwój znanej nam dziś kultury regionu. Dziedzictwo tych naszych przodków można odnaleźć w niniejszym zbiorze legend koszalińskich.          

Ze wstępu Anny, Zbigniewa i Czesława Bojar-Fijałkowskich, dzieci Autora:

   Lubimy sięgać po legendy. Ich magnetyzm wpłynął także na naszego Tatę, który przy okazji innych prac badawczych sięgnął i po nie. Dostrzegł w nich bowiem osobliwy sposób na szerzenie wiedzy o dziejach regionu. Dzięki narratorskiemu talentowi i kunsztowi literackiemu Jego legendy pisane językiem potoczystym dodają kolorytu opisywanych w nich miejscom, dzięki czemu wzbudzają większe zainteresowanie tym skrawkiem Pomorza.    Przedstawione tutaj wątki legend zostały wydobyte ze źródeł opracowanych przez XIX- i XX-wiecznych dokumentalistów folkloru Pomorza Zachodniego. Oczywiście głównie niemieckich, a szczególnie przez urodzonego w rodzinie zniemczonych Słowińców lub Kaszubów Ottona Knoopa. Stąd w legendach pojawiają się wątki słowiańskie, polskie bądź germańskie.    "Byliśmy, jesteśmy i będziemy" - to hasło przez lata przypominało o obowiązku utrzymywania tu ciągłości kulturowej. Wspierając inicjatywę władz Koszalina, by nie zanikało to dziedzictwo, dbał o nie także nasz Tata, między innymi poprzez legendy, które są jego darem dla Czytelników - tu urodzonych i mieszkających, ale i dla odwiedzających te okolice turystów.