O CZYM NIE MÓWIMY, SLAVENKA DRAKULIĆ

Każdy wie, że jest śmiertelny i że wraz z wiekiem traci siły, ale kto potrafi się z tym pogodzić? Nie lubimy rozmawiać ani myśleć o chorobie i śmierci, o stracie i porażce, o zdradzie, wstydzie, niepowodzeniu czy żałobie. W świecie zapatrzonym w młodość, gdzie sukces i pieniądze stały się najważniejszymi wyznacznikami ludzkiej wartości, nie ma miejsca na słabość. A przecież to ona najpełniej odsłania prawdę o człowieku.

W zbiorze opowiadań O czym nie mówimy Slavenka Drakulić z niezwykłą przenikliwością i odwagą wchodzi w przestrzeń tematów niewygodnych tych, które słyszymy półgłosem w poczekalniach, w aptece, w tramwaju i które nosimy w sobie. Pisze o ciałach, które przestają być posłuszne, o miłościach, które zamieniają się w milczącą niechęć, o samotności, która przychodzi niepostrzeżenie.

Bo są rzeczy, o których nie rozmawiamy. A może właśnie powinniśmy.

Książkę można zamówić TUTAJ

Fragment:

Jeżeli nie ma rozmowy, to co nam zostaje? Milczące siorbanie podczas śniadania? Mlaskanie podczas kolacji? Nawyki, które czasami wydają mi się nieznośne, patetyczne, żałosne? Chciałabym ci to wszystko powiedzieć, ale nie mogę. Boję się. Już jest za późno. To, co powinnam ci powiedzieć dawno temu, przestało mieć znaczenie. Dlatego teraz nie reaguję. Uciekam w milczenie. Zamykam się w ciszy. Bezpowrotnie. Udajesz, że tego nie zauważasz, bo tak jest ci wygodniej.

Jak do tego doszło, że siedzimy i trwamy równolegle, bez punktów styczności, w tym samym mieszkaniu, jedno obok drugiego? Dwa ciała. Bez dotyku. Dwie osoby. Bez słów. Gdy jestem sama, czasami czuję, że potrzebuję twojego potwierdzenia, że istnieję. Po tylu latach już nie umiem być sama. Nasze małżeństwo jest jak pęknięty kafelek w łazience: pęknięcie widać wyraźnie, ale kafelek przyklejony jest do podłoża, które nie pozwala mu się rozpaść. Tym podłożem, które trzyma nas razem, jest strach przed samotnością.

Slavenka Drakulić (1949), chorwacka pisarka, dziennikarka i eseistka. Jest autorką książek publicystycznych i powieści. Publikowała m.in. w The New York Times, The Nation, Guardian, La Stampa, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Politiken.

Pisze po chorwacku i po angielsku, jej książki zostały przetłumaczone na ponad piętnaście języków. W 2004 roku otrzymała nagrodę European Understanding, a w 2018 roku nagrodę Best Project Book for Adaptation za książkę Niewidzialna kobieta i inne opowiadania. Mieszka w Zagrzebiu i Sztokholmie. Dotychczas po polsku ukazało się pięć jej książek: Oni nie skrzywdziliby nawet muchy. Zbrodniarze wojenni przed Trybunałem w Hadze (2006), Ciało z jej ciała. O banalności dobra (2008), Niewidzialna kobieta (2023), Dora i Minotaur. Moje życie z Picassem (2024), Bajki o komunizmie (2025).